ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΑΔΗ © Vagenas Dimitris...

ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΑΔΗ © Vagenas Dimitris 2014

-11-

Με άφησαν να περάσω, μόνο όταν ακούστηκε από την καμπίνα το πρόσταγμα της κυράς τους. Μπήκα στον στενό δωμάτιο, όπου δέσποζε ένα μονό κρεβάτι. Δεξιά και αριστερά του υπήρχαν προσωπικά αντικείμενα και ρούχα της Ντιμάχ. Οι δυο σκλάβες ετοίμαζαν στο βάθος, στην μυτερή άκρη του χώρου σ' έναν πάγκο, κάποιο ρόφημα. Είδα μια μικρή χόβολη και την θράκα να καίει. Δυο σκαμνιά, από αυτά που το δέρμα τους ήταν λέει από ελέφαντα, ένα ζώο που το είχαμε αντιμετωπίσει σε κάνα δυο μάχες. Τεράστιο με κάτι μακρυά διπλά δόντια και πέλματα τόσο μεγάλα, που έλιωναν από κάτω τους το μεγαλύτερο άλογο. Είχαμε βρει όμως το κόλπο να τα νικάμε. Τα φοβίζαμε με κραυγές και τις κλαγγές των σπαθιών, πάνω στην χάλκινη επένδυση της ασπίδας μας. Αυτά τότε από τον φόβο τους, έχαναν τον προσανατολισμό τους και πολύ γρήγορα ήταν αδύνατο να τα κουμαντάρεις. Τότε μια ομάδα σαρισσοφόρων μας τα περικύκλωνε και τα εξόντωνε με πολλαπλά χτυπήματα. Μερικοί είχαν βρει και άλλο κόλπο. Τα πλησίαζαν από πίσω και έκοβαν τους τένοντες στα πίσω πόδια τους, ακινητοποιώντας τα. Μετά ήταν εύκολο να τα εξοντώσεις με την ησυχία σου. Στα παλάτια των Περσών, είχαμε βρει πολλά αντικείμενα φτιαγμένα από τα μεγάλα δόντια τους. Ελεφαντόδοντο λεγόταν και θεωρούταν ίσο σε άξια, σχεδόν, με το χρυσάφι. Τα καλύτερα του είδους αυτού προέρχονται από την Αφρική, αν και ελέφαντες σύμφωνα με τους Πέρσες υπήρχαν και στην Ινδία. Σε αυτά λοιπόν τα χαμηλά καθίσματα, που έμοιαζαν με στρογγυλούς ασκούς, γεμάτους με άχυρο η κάτι παρόμοιο από όσο ήξερα, καθίσαμε αντίκρυ ο ένας στον άλλον. Ανάμεσα μας οι σκλάβες τοποθέτησαν ένα μικρο ξύλινο τραπεζάκι με υπέροχα σκαλίσματα στα πόδια του. Μετά μέσα σε ειδικές πήλινες κούπες μας σερβίρισαν ένα αχνιστό υγρό. Η μυρωδιά του μου έσπασε την μύτη και μόλις η Ντιμάχ, μου έκανε νόημα να πιω, έφερα το χείλος της κούπας στο στόμα μου. Η γεύση του καυτού αφεψήματος μου γαργάλησε ευχάριστα τον ουρανίσκο και σε συνδυασμό με το υπέροχο άρωμα και τα –γιατί όχι- χρυσά μάτια της οικοδέσποινας, με έκαναν να νοιώθω υπέροχα. Σαν η ζέστη του υγρού να ειχε φτάσει μέχρι και τα βάθη της ψυχής μου. «Νεοκλή», αν και ακούστηκε από την περίεργη προφορά της, σαν «Νεοκαλή», «τι θα μπορούσα να κάνω για εσένα;» «Απλά ήρθα να σας ευχαριστήσω για το προσωπικό σας ενδιαφέρον για τον Κλέαρχο και την αρρωστια της θάλασσας, που τον βασάνιζε», απάντησα. «Είναι καλά τώρα, απ’ όσο ξέρω, έτσι δεν είναι;» θέλησε να μάθει. «Βεβαίως πριγκίπισσα. Είναι δυο μέρες τώρα, που τρώει κανονικά και σταμάτησε να υποφέρει, χάρη σε εσάς», την διαβεβαίωσα. «Δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς. Είσαστε οι απεσταλμένοι του Μεγάλου Βασιλέα και θα σας φροντίζω με τον καλύτερο τρόπο, όπως και αρμόζει σε πρεσβευτές, συμμάχου μας. Άλλωστε, μου είσαστε ιδιαίτερα συμπαθείς και να πω την αλήθεια. Θάθελα στις δυο μέρες που μένουν μέχρι να φτάσουμε στα παράλια της χώρας μου, να έρχεσαι και να συζητάμε για τους λαούς μας και τις συνήθειές τους. Θα χρειαστούν και στους δυο μας μερικές πληροφορίες, δεν νομίζεις;». Τι άλλο να ζητούσα; θα περνούσα τις επόμενες δυο μέρες στο πλοίο με την παρέα της υψηλοτάτης, μέσα στα υπέροχα αρώματα της καμπίνας της, αντί με την βρόμα των άπλυτων για καιρό ανδρικών κορμιών στο κατάστρωμα και τις κουβέντες τους για φθηνά κορμιά και ποτά. Σηκώθηκα και υποκλινόμενος κατευθύνθηκα προς την πόρτα, όταν με ρώτησε. «Σ’αρεσε το τσάι;» με το τσα να ακούγεται παχύ. Πρέπει να κατάλαβε την έκπληξή μου από την έκφραση του προσώπου μου, γιατί σχεδόν γελώντας μου εξήγησε, «το αφέψημα, που ήπιαμε, το φέρνουμε από την Ινδία και είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στον λαό μας, αλλά και στους περισσότερους λαούς της περσικής αυτοκρατορίας».

Συνεχιζεται

https://www.facebook.com/dimvag61/ https://www.facebook.com/dimvag61/photos/a.536171283112775/1832908876772336/ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΑΔΗ © Vagenas Dimitris 2014

-11-

Με άφησαν να περάσω, μόνο όταν ακούστηκε από την καμπίνα το πρόσταγμα της κυράς τους. Μπήκα στον στενό δωμάτιο, όπου δέσποζε ένα μονό κρεβάτι. Δεξιά και αριστερά του υπήρχαν προσωπικά αντικείμενα και ρούχα της Ντιμάχ. Οι δυο σκλάβες ετοίμαζαν στο βάθος, στην μυτερή άκρη του χώρου σ' έναν πάγκο, κάποιο ρόφημα. Είδα μια μικρή χόβολη και την θράκα να καίει. Δυο σκαμνιά, από αυτά που το δέρμα τους ήταν λέει από ελέφαντα, ένα ζώο που το είχαμε αντιμετωπίσει σε κάνα δυο μάχες. Τεράστιο με κάτι μακρυά διπλά δόντια και πέλματα τόσο μεγάλα, που έλιωναν από κάτω τους το μεγαλύτερο άλογο. Είχαμε βρει όμως το κόλπο να τα νικάμε. Τα φοβίζαμε με κραυγές και τις κλαγγές των σπαθιών, πάνω στην χάλκινη επένδυση της ασπίδας μας. Αυτά τότε από τον φόβο τους, έχαναν τον προσανατολισμό τους και πολύ γρήγορα ήταν αδύνατο να τα κουμαντάρεις. Τότε μια ομάδα σαρισσοφόρων μας τα περικύκλωνε και τα εξόντωνε με πολλαπλά χτυπήματα. Μερικοί είχαν βρει και άλλο κόλπο. Τα πλησίαζαν από πίσω και έκοβαν τους τένοντες στα πίσω πόδια τους, ακινητοποιώντας τα. Μετά ήταν εύκολο να τα εξοντώσεις με την ησυχία σου. Στα παλάτια των Περσών, είχαμε βρει πολλά αντικείμενα φτιαγμένα από τα μεγάλα δόντια τους. Ελεφαντόδοντο λεγόταν και θεωρούταν ίσο σε άξια, σχεδόν, με το χρυσάφι. Τα καλύτερα του είδους αυτού προέρχονται από την Αφρική, αν και ελέφαντες σύμφωνα με τους Πέρσες υπήρχαν και στην Ινδία. Σε αυτά λοιπόν τα χαμηλά καθίσματα, που έμοιαζαν με στρογγυλούς ασκούς, γεμάτους με άχυρο η κάτι παρόμοιο από όσο ήξερα, καθίσαμε αντίκρυ ο ένας στον άλλον. Ανάμεσα μας οι σκλάβες τοποθέτησαν ένα μικρο ξύλινο τραπεζάκι με υπέροχα σκαλίσματα στα πόδια του. Μετά μέσα σε ειδικές πήλινες κούπες μας σερβίρισαν ένα αχνιστό υγρό. Η μυρωδιά του μου έσπασε την μύτη και μόλις η Ντιμάχ, μου έκανε νόημα να πιω, έφερα το χείλος της κούπας στο στόμα μου. Η γεύση του καυτού αφεψήματος μου γαργάλησε ευχάριστα τον ουρανίσκο και σε συνδυασμό με το υπέροχο άρωμα και τα –γιατί όχι- χρυσά μάτια της οικοδέσποινας, με έκαναν να νοιώθω υπέροχα. Σαν η ζέστη του υγρού να ειχε φτάσει μέχρι και τα βάθη της ψυχής μου. «Νεοκλή», αν και ακούστηκε από την περίεργη προφορά της, σαν «Νεοκαλή», «τι θα μπορούσα να κάνω για εσένα;» «Απλά ήρθα να σας ευχαριστήσω για το προσωπικό σας ενδιαφέρον για τον Κλέαρχο και την αρρωστια της θάλασσας, που τον βασάνιζε», απάντησα. «Είναι καλά τώρα, απ’ όσο ξέρω, έτσι δεν είναι;» θέλησε να μάθει. «Βεβαίως πριγκίπισσα. Είναι δυο μέρες τώρα, που τρώει κανονικά και σταμάτησε να υποφέρει, χάρη σε εσάς», την διαβεβαίωσα. «Δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς. Είσαστε οι απεσταλμένοι του Μεγάλου Βασιλέα και θα σας φροντίζω με τον καλύτερο τρόπο, όπως και αρμόζει σε πρεσβευτές, συμμάχου μας. Άλλωστε, μου είσαστε ιδιαίτερα συμπαθείς και να πω την αλήθεια. Θάθελα στις δυο μέρες που μένουν μέχρι να φτάσουμε στα παράλια της χώρας μου, να έρχεσαι και να συζητάμε για τους λαούς μας και τις συνήθειές τους. Θα χρειαστούν και στους δυο μας μερικές πληροφορίες, δεν νομίζεις;». Τι άλλο να ζητούσα; θα περνούσα τις επόμενες δυο μέρες στο πλοίο με την παρέα της υψηλοτάτης, μέσα στα υπέροχα αρώματα της καμπίνας της, αντί με την βρόμα των άπλυτων για καιρό ανδρικών κορμιών στο κατάστρωμα και τις κουβέντες τους για φθηνά κορμιά και ποτά. Σηκώθηκα και υποκλινόμενος κατευθύνθηκα προς την πόρτα, όταν με ρώτησε. «Σ’αρεσε το τσάι;» με το τσα να ακούγεται παχύ. Πρέπει να κατάλαβε την έκπληξή μου από την έκφραση του προσώπου μου, γιατί σχεδόν γελώντας μου εξήγησε, «το αφέψημα, που ήπιαμε, το φέρνουμε από την Ινδία και είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στον λαό μας, αλλά και στους περισσότερους λαούς της περσικής αυτοκρατορίας».

Συνεχιζεται

Απάντηση σε αυτό το θέμα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies και άλλες τεχνολογίες παρακολούθησης για τη διαφοροποίηση μεταξύ ατομικών υπολογιστών, των εξατομικευμένων ρυθμίσεων υπηρεσιών, των αναλυτικών και στατιστικών σκοπών,της προσαρμογής του περιεχομένου και της προβολής διαφημίσεων. Αυτός ο ιστότοπος μπορεί επίσης να περιέχει cookies από τρίτους . Αν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τον ιστότοπο, υποθέτουμε ότι ταιριάζει με τις τρέχουσες ρυθμίσεις, αλλά μπορείτε να τις αλλάξετε ανά πάσα στιγμή. Περισσότερες πληροφορίες εδώ: Προστασία προσωπικών δεδομένων και πολιτική cookie