ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΑΔΗ © Vagenas Dimitris...

ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΑΔΗ © Vagenas Dimitris 2014

-23-

Χρονιά ταραγμένου και επικίνδυνου ύπνου, ανάμεσα σε νεκρούς και τραυματίες πολλές φορές σε απόσταση αναπνοής από τον εχθρό, αναπτύσσουν αντιδράσεις που δεν τις σκέφτεσαι, αλλά τις εκτελείς μηχανικά. Με το που με ακούμπησε κάποιος, αυτομάτως το μυαλό μου το ερμήνευσε σαν κίνδυνο, όποτε το δεξί μου χέρι έπιασε την λαβή της κοπίδας μου, καθώς κυλούσα μακριά από τον άγνωστο. Όμως, ξέχασα. Το αγαπημένο μου όπλο, όπως και η ασπίδα, τα δυο δόρατα και τα μεταλλικά μέρη του εξοπλισμού μου σαν οπλίτη, είχαν αφαιρεθεί από τους φύλακές μου. Πρώτη φορά ένοιωσα τόσο ‘γυμνός’ απέναντι στον κίνδυνο. Δεν θυμάμαι τόσα χρόνια σαν πολεμιστής να είχα νοιώσει τόσο ανίσχυρος. Ούτε όταν τα δραπανηφόρα άρματα του Δαρείου ερχόντουσαν κατά πάνω μας στην μάχη των Γαυγαμήλων. Τότε που έπρεπε να μείνεις στην θέση σου μέχρι την τελευταία στιγμή, προτού πηδήσεις στο πλάι και γλυτώσεις από τις λάμες τους. Ήταν εκείνες οι στιγμές, που το σώμα δεν υπάκουε εύκολα στις προσταγές του νου, αποκτώντας δική του βούληση. Την βούληση να τρέξει μακριά από εκείνα τα περιστρεφόμενα λεπίδια. Ήταν εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα, που η σύγκρουση λογικής και αυτοσυντήρησης έδιναν την δική τους μάχη, προσπαθώντας να σε πείσουν η κάθε μια για το δικό της δίκιο, όταν ξαφνικά λες και ένα φως άναβε στα φοβισμένα σκοτάδια του νου σου και συνειδητοποιούσες ότι η σωστή αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτούσε ψυχραιμία και όχι κινήσεις πανικού. Έτσι και τώρα μετά το αρχικό σάστισμα στράφηκα να αντιμετωπίσω τον κίνδυνο ψύχραιμα για να διαπιστώσω, πως αυτός που με σκουντούσε και ψιθύρισε το όνομα μου δεν ήταν άλλος από τον Κλέαρχο. Τον καλό και πιστό μου φίλο, που έστεκε γονατιστός δίπλα στα στρωσίδια μου, ντυμένος με μια κελεμπία νομάδα. Το τεράστιο σώμα όμως δεν κρυβόταν, ούτε και η έκπληξή του για την αντίδραση μου, στο πλατύ φωτισμένο, από την πανσέληνο, πρόσωπό του. Στάθηκα στο πλάι του και τον αγκάλιασα σφιχτά. Ήταν ζωντανός και αυτό προς το παρόν ήταν αρκετό. Του έκανα νόημα να μην μιλήσει, ενώ ο ίδιος με το κοφτερό του σπαθί, μου έκοβε τα δεσμά των ποδιών. Σκυφτά και καλυπτόμενοι, πίσω από αντικείμενα και σκιές, γρήγορα βρεθήκαμε σε ένα ύψωμα, πάνω από τον καταυλισμό των νομάδων. Από αυτό το ύψος η συνολική έκταση, που έπιαναν τα εκατοντάδες τι εκατοντάδες; χιλιάδες αντίσκηνα, φαινόταν αχανής. Μάλλον όλες οι δυνάμεις του ‘Ταξιδιώτη’ είχαν συγκεντρωθεί εδώ. Ο Κλέαρχος μου εξήγησε τι συνέβη το πρωί, που μας περικύκλωσαν οι νομάδες. Έχοντας μείνει τελευταίος είδε τους πολεμιστές της ερήμου να μας περικυκλώνουν. Πήδηξε από το άλογό του και κρύφτηκε πίσω από έναν μεγάλο βράχο, μαζί του. Περίμενε να προχωρήσουμε και ύστερα μας ακολούθησε προσέχοντας να μην γίνει αντιληπτός. Μικρές ομάδες των νομάδων περιπολούσαν ανάμεσα στο φαράγγι και την κύρια μάζα των πολεμιστών. Μια από αυτές αιφνιδίασε ο Κλέαρχος, σκοτώνοντας και τους τέσσερις αντιπάλους του. Η κελεμπία που φορούσε ήταν ενός απ' αυτούς. Είχε κρατήσει και τα άλογα, όπως και το νερό και την τροφή, μαζί με τον οπλισμό τους. Κατόπιν ήρθε να με βρει και να με ελευθερώσει. «Νεοκλή σε ξέρω καλά και είμαι σίγουρος, ότι ήδη σκέφτεσαι, πως θα σώσεις την πριγκίπισσα. Όμως φίλε μου έχουμε ξεκούραστα άλογα και αρκετά τρόφιμα για να γυρίσουμε στο πλοίο και απ’ εκεί στην Περσία. Δεν είναι δική μας δουλειά να ανακατευτούμε σε αυτόν τον χαμό, άσε τους να βρουν την λύση μόνοι τους. Δεν τους χρωστάμε τίποτα. Όταν ο Αλέξανδρος μας διέταζε να τους συνοδεύσουμε, οι συνθήκες ήταν τελείως διαφορετικές. Ας γυρίσουμε πίσω, σε παρακαλώ», σχεδόν με ικέτευσε. Να ειχε άραγε προβλέψει το μέλλον; ίσως να ειχε κάποια άσχημη προαίσθηση και εγώ ο βλάκας να μην τον άκουσα. Μα τον Δια, μακάρι να ήξερα τι θα επακολουθούσε, μακάρι.

Συνεχιζεται

https://www.facebook.com/dimvag61/ https://www.facebook.com/dimvag61/photos/a.536171283112775/1862169353846288/ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΑΔΗ © Vagenas Dimitris 2014

-23-

Χρονιά ταραγμένου και επικίνδυνου ύπνου, ανάμεσα σε νεκρούς και τραυματίες πολλές φορές σε απόσταση αναπνοής από τον εχθρό, αναπτύσσουν αντιδράσεις που δεν τις σκέφτεσαι, αλλά τις εκτελείς μηχανικά. Με το που με ακούμπησε κάποιος, αυτομάτως το μυαλό μου το ερμήνευσε σαν κίνδυνο, όποτε το δεξί μου χέρι έπιασε την λαβή της κοπίδας μου, καθώς κυλούσα μακριά από τον άγνωστο. Όμως, ξέχασα. Το αγαπημένο μου όπλο, όπως και η ασπίδα, τα δυο δόρατα και τα μεταλλικά μέρη του εξοπλισμού μου σαν οπλίτη, είχαν αφαιρεθεί από τους φύλακές μου. Πρώτη φορά ένοιωσα τόσο ‘γυμνός’ απέναντι στον κίνδυνο. Δεν θυμάμαι τόσα χρόνια σαν πολεμιστής να είχα νοιώσει τόσο ανίσχυρος. Ούτε όταν τα δραπανηφόρα άρματα του Δαρείου ερχόντουσαν κατά πάνω μας στην μάχη των Γαυγαμήλων. Τότε που έπρεπε να μείνεις στην θέση σου μέχρι την τελευταία στιγμή, προτού πηδήσεις στο πλάι και γλυτώσεις από τις λάμες τους. Ήταν εκείνες οι στιγμές, που το σώμα δεν υπάκουε εύκολα στις προσταγές του νου, αποκτώντας δική του βούληση. Την βούληση να τρέξει μακριά από εκείνα τα περιστρεφόμενα λεπίδια. Ήταν εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα, που η σύγκρουση λογικής και αυτοσυντήρησης έδιναν την δική τους μάχη, προσπαθώντας να σε πείσουν η κάθε μια για το δικό της δίκιο, όταν ξαφνικά λες και ένα φως άναβε στα φοβισμένα σκοτάδια του νου σου και συνειδητοποιούσες ότι η σωστή αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτούσε ψυχραιμία και όχι κινήσεις πανικού. Έτσι και τώρα μετά το αρχικό σάστισμα στράφηκα να αντιμετωπίσω τον κίνδυνο ψύχραιμα για να διαπιστώσω, πως αυτός που με σκουντούσε και ψιθύρισε το όνομα μου δεν ήταν άλλος από τον Κλέαρχο. Τον καλό και πιστό μου φίλο, που έστεκε γονατιστός δίπλα στα στρωσίδια μου, ντυμένος με μια κελεμπία νομάδα. Το τεράστιο σώμα όμως δεν κρυβόταν, ούτε και η έκπληξή του για την αντίδραση μου, στο πλατύ φωτισμένο, από την πανσέληνο, πρόσωπό του. Στάθηκα στο πλάι του και τον αγκάλιασα σφιχτά. Ήταν ζωντανός και αυτό προς το παρόν ήταν αρκετό. Του έκανα νόημα να μην μιλήσει, ενώ ο ίδιος με το κοφτερό του σπαθί, μου έκοβε τα δεσμά των ποδιών. Σκυφτά και καλυπτόμενοι, πίσω από αντικείμενα και σκιές, γρήγορα βρεθήκαμε σε ένα ύψωμα, πάνω από τον καταυλισμό των νομάδων. Από αυτό το ύψος η συνολική έκταση, που έπιαναν τα εκατοντάδες τι εκατοντάδες; χιλιάδες αντίσκηνα, φαινόταν αχανής. Μάλλον όλες οι δυνάμεις του ‘Ταξιδιώτη’ είχαν συγκεντρωθεί εδώ. Ο Κλέαρχος μου εξήγησε τι συνέβη το πρωί, που μας περικύκλωσαν οι νομάδες. Έχοντας μείνει τελευταίος είδε τους πολεμιστές της ερήμου να μας περικυκλώνουν. Πήδηξε από το άλογό του και κρύφτηκε πίσω από έναν μεγάλο βράχο, μαζί του. Περίμενε να προχωρήσουμε και ύστερα μας ακολούθησε προσέχοντας να μην γίνει αντιληπτός. Μικρές ομάδες των νομάδων περιπολούσαν ανάμεσα στο φαράγγι και την κύρια μάζα των πολεμιστών. Μια από αυτές αιφνιδίασε ο Κλέαρχος, σκοτώνοντας και τους τέσσερις αντιπάλους του. Η κελεμπία που φορούσε ήταν ενός απ' αυτούς. Είχε κρατήσει και τα άλογα, όπως και το νερό και την τροφή, μαζί με τον οπλισμό τους. Κατόπιν ήρθε να με βρει και να με ελευθερώσει. «Νεοκλή σε ξέρω καλά και είμαι σίγουρος, ότι ήδη σκέφτεσαι, πως θα σώσεις την πριγκίπισσα. Όμως φίλε μου έχουμε ξεκούραστα άλογα και αρκετά τρόφιμα για να γυρίσουμε στο πλοίο και απ’ εκεί στην Περσία. Δεν είναι δική μας δουλειά να ανακατευτούμε σε αυτόν τον χαμό, άσε τους να βρουν την λύση μόνοι τους. Δεν τους χρωστάμε τίποτα. Όταν ο Αλέξανδρος μας διέταζε να τους συνοδεύσουμε, οι συνθήκες ήταν τελείως διαφορετικές. Ας γυρίσουμε πίσω, σε παρακαλώ», σχεδόν με ικέτευσε. Να ειχε άραγε προβλέψει το μέλλον; ίσως να ειχε κάποια άσχημη προαίσθηση και εγώ ο βλάκας να μην τον άκουσα. Μα τον Δια, μακάρι να ήξερα τι θα επακολουθούσε, μακάρι.

Συνεχιζεται

Απάντηση σε αυτό το θέμα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies και άλλες τεχνολογίες παρακολούθησης για τη διαφοροποίηση μεταξύ ατομικών υπολογιστών, των εξατομικευμένων ρυθμίσεων υπηρεσιών, των αναλυτικών και στατιστικών σκοπών,της προσαρμογής του περιεχομένου και της προβολής διαφημίσεων. Αυτός ο ιστότοπος μπορεί επίσης να περιέχει cookies από τρίτους . Αν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τον ιστότοπο, υποθέτουμε ότι ταιριάζει με τις τρέχουσες ρυθμίσεις, αλλά μπορείτε να τις αλλάξετε ανά πάσα στιγμή. Περισσότερες πληροφορίες εδώ: Προστασία προσωπικών δεδομένων και πολιτική cookie