Τίτλος: Τα απρόοπτα ενός περιπάτου.. Μετά...

Τίτλος: Τα απρόοπτα ενός περιπάτου..

Μετά από μια κουραστική μέρα, αποφασίζω να κάνω έναν μικρό περίπατο στο κοντινό δάσος.... Ήθελα να νιώσω ηρεμία κ ξεκούραση... Ετοιμάζομαι λοιπόν, φοράω τις φόρμες μου, τα αθλητικά μου παπούτσια κ ξεκινώ... Η διαδρομή με το αυτοκίνητο είναι μόλις δέκα λεπτά... Το τραγούδι στο ραδιοφωνικό σταθμό που παίζει, μου ανεβάζει τη διάθεση... Έφτασα στο σημείο που θα άφηνα το αυτοκίνητο.... Ήδη νιώθω μια ευφορία... Τι όμορφα που είναι... Τα πανύψηλα δέντρα, ο ήλιος που παίζει αναμεσα στις φυλλωσιες, τα ξερά φύλλα στο έδαφος.... Που κ που διακρίνεται κάποιο ζωάκι... Να ένας σκίουρος που παίζει με ένα πευκόμηλο, να κ μια χελώνα περπατάει αργά δίπλα μου... Ο νους μου ξεχνάει... Τα προβλήματα, το άγχος, την κούραση... Γαλήνη κ ηρεμία επικρατεί τόσο στο δάσος όσο κ στην καρδιά μου... Σφυριζω ελαφρά κ ο αντίλαλος κάνει δυο πουλιά να πεταξουν μακριά... Κάποια στιγμή θυμήθηκα πως κάπου εκεί υπάρχει ένας καταρράκτης...που "σκάει"...κ δημιουργεί μια μικρή λίμνη... Τρέχοντας ελαφρά πηγαίνω προς τον καταρράκτη... Μα λίγο πριν φτάσω..σταματάω αποτομα... Μια μελωδική φωνή ακούγεται... << Ποιος άραγε τραγουδάει? >> << Το ξέρουν κ άλλοι αυτό το σημείο..>>...σκέφτηκα.. Προχωράω διστακτικά... Κ τότε την είδα.... Μια ξανθομαλλουσα νέα γυναίκα καθόταν στη λιμνούλα πάνω σε ένα βράχο... Χτένιζε τα μακριά μαλλιά της, με μια χρυσή χτενα...ενώ ο ήλιος φωτίζει το ροδαλο της δέρμα... Το λευκό της φόρεμα,- κατεβασμένο χαμηλά στο ύψος της κοιλιάς της- κάνοντας το μικρό της στήθος να φαίνεται... Με μάγεψε... Την κοίταζα... Κ εκείνη με κατάλαβε κ μου κάνει νόημα με τα λεπτά της χέρια να πλησιάσω... Μου χαμογελάει... Με το βλέμμα της με καθηλώνει.. Περπατάω λες κ με έχει υπνώσει... Φτάνω κοντά της... Τα γαλάζια της μάτια δύο θάλασσες... Κ με μιας ο φόβος... Τα μάτια της γίνονται κόκκινα, το στόμα της ανοίγει κ τα κοφτερά δόντια που εμφανίζονται στάζουν αίμα... Φτερά νυχτερίδας ανοίγουν από την πλάτη της, απλώνει τα χέρια της με τα μακριά της νύχια να με γαντζωσει... Το σώμα κ το πρόσωπο της μεταλλάσσεται σε ένα τέρας.... Δεν έχω πια φωνή.. Δεν μπορώ να πάρω τα ποδια μου.. Κόλλησα.... Η κραυγή που βγάζει μου τρυπάει τα αυτιά... Αρχίζω να ανατριχιαζω... Ένα - δυο- πεντε- δέκα βήματα πίσω... Με ακολουθεί... Παραπαταω κ πέφτω... Νιώθω τον πόνο στα πλευρά μου... Φέρνει το απαίσιο πρόσωπο της πάνω από το δικο μου... Παλεύω με όλη μου τη δύναμη... Χέρια, ποδια. Κλοτσαω, αισθάνομαι ότι χτυπάω κ εγώ....τα μάτια τα έχω κλειστά... Έχω ιδρώσει.... Μια φωνή από μακριά φωνάζει το όνομα μου... Δε μπορώ να δω... Δε μπορώ να φωνάξω... Με πιάνει από τα μπράτσα κ με ταρακουναει.... Ανοίγω τα μάτια... Ένα φως με τυφλώνει... εγώ πεσμένη κάτω στο πάτωμα.....ο άντρας μου να κοιτάει λέγοντας μου.....<< Αν δε σταματήσεις να γράφεις ιστορίες, να διαβάζεις βιβλία τρόμου κ να βλέπεις ταινίες θρίλερ σε βλέπω σε ψυχιατρική κλινική>>.. Συνειδητοποιώ πως βρίσκομαι σπίτι μου... Σηκώνομαι, κάθομαι στο κρεβάτι κ του απαντάω..ατάραχη.....<< Τουλάχιστον θα έχω αναγνωστικό φαν κοινό>>... Τον φιλάω κ συνεχιζουμε τον υπνο μας....αγκαλιά... Στο καλύτερο με ξύπνησε.....??

Απάντηση σε αυτό το θέμα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies και άλλες τεχνολογίες παρακολούθησης για τη διαφοροποίηση μεταξύ ατομικών υπολογιστών, των εξατομικευμένων ρυθμίσεων υπηρεσιών, των αναλυτικών και στατιστικών σκοπών,της προσαρμογής του περιεχομένου και της προβολής διαφημίσεων. Αυτός ο ιστότοπος μπορεί επίσης να περιέχει cookies από τρίτους . Αν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τον ιστότοπο, υποθέτουμε ότι ταιριάζει με τις τρέχουσες ρυθμίσεις, αλλά μπορείτε να τις αλλάξετε ανά πάσα στιγμή. Περισσότερες πληροφορίες εδώ: Προστασία προσωπικών δεδομένων και πολιτική cookie