' Ότι ξέχασαν να κάνουν στην πορεία...

' Ότι ξέχασαν να κάνουν στην πορεία της ζωής τους οι μεγάλοι παιδιά μου που ακολουθώντας τα πρέπει λησμόνησαν τα θέλω τους.. ίσως για αυτό είναι ευτυχισμένα τα παιδιά, είναι οι άρχοντες των θέλω τους κι αντίστοιχα οι μεγάλοι δυστυχείς, γιατί είναι δούλοι των πρέπει» Είπε..

https://www.facebook.com/NTON-MESSIE-137658402976027/ https://www.facebook.com/137658402976027/photos/a.984362588305600/1772229916185526/....«Μα καλά τι μπορεί να μάθει ένας δάσκαλος από ένα μαθητή Μεσσιέ;»

«Πολλά κόρη μου πάρα πολλά, αν σκεφτεί κανείς πόσα έχει διδάξει την ανθρωπότητα ένα τόσο δα μυρμηγκάκι, είναι δυνατόν εσείς να μην μπορείτε να διδάξετε τίποτα έμενα;' είπε ο αγαπημένος τους δάσκαλος που δήλωνε και μαθητής τους.

' Θα σας πω μια μικρή ιστορία αν δεν έχετε αντίρρηση που θα κατανοήσετε αμέσως τι εννοώ.» Είπε ο σεβάσμιος δάσκαλος που αγαπούσε τον παραβολικό λόγο σε κείνους που τον λάτρευαν.

' Ήταν κάποτε, για να μην σας πω μια φορά κι έναν καιρό, γιατί αυτή η ιστορία είναι αλήθεια παιδιά μου, μια μεγάλη φαμίλια σε ένα μικρό χωριό της Κορσικής. Ώσπου έφτασε μια ημέρα που έκλεισε τα μάτια και τον κύκλο της ζωής της «πλήρης ημερών» όπως λένε για αυτούς που πεθαίνουν σε μεγάλη ηλικία, η γιαγιά Πολυξένη. Η οποία ροδαλή και στολισμένη με τα ρουζ και τα κραγιόν της, πνιγμένη στα λουλούδια αναπαυόταν μακάρια στο τελευταίο ξύλινο ντιβάνι της ζωής της.

Από μασίφ ξύλο καρυδιάς κι όχι ότι-ότι θαρρείς να μην παρεξηγήσουν τη φαμίλια τα σκουλήκια πολύποδα ή δίποδα..' είπε χαμογελώντας με νόημα και συνέχισε ο αγαπημένος τους δάσκαλος.

' Γύρω από κείνη ως είθισται στα χωριά, ήταν μαζεμένοι όλοι οι δικοί της ζωντανοί και εν δυνάμει νεκροί, οικείοι, περίοικοι, συγγενείς, συγχωριανοί κι όσο το δυνατόν περίλυποι, εκτός από κάποιους που ήταν αβάσταχτα.

Όπως ο πάππους Εύξενος καθήμενος σε περίοπτη θέση, ακριβώς απέναντι από την αγαπημένη σύντροφο της ζωής του, έμεινε ασάλευτος να την κοιτάζει ακόμη στα μάτια. Ενώ οι γνωστοί τροβαδούροι του χάρου με τις πένθιμες μπαλάντες του θανάτου σάλευαν τα λογικά του οι μεταθανάτιοι έπαινοι, τα κλάματα κι οι οδυρμοί χαράκωναν το υπογάστριο της ψυχής του..' είπε κείνος πριν περάσει στην μεγάλη πρωταγωνίστρια της ιστορίας.

Ενώ από μια απυρόβλεπτη γωνιά, από κείνες που ξέρουν να βρίσκουν μόνο τα παιδιά και να παρατηρούν τα πάντα..περνώντας απαρατήρητα.. δυο ματάκια κοιτούσαν ώρα τα τεκταινόμενα, με περίσσια απορία.

Ήταν η αγαπημένη εγγονή της μακάριας γιαγιάς, η μικρή Πολυξένη όμως ποιος ξέρει τι σκεπτόταν βλέποντας το θάνατο και την ζωή μαζί.. πλάι-πλάι, κάτι που μόνο ένας σοφός νομίζω θα μπορούσε να σκεφτεί παιδιά μου και φαντάζομαι πως θα συμφωνήσετε κι εσείς μόλις ακούσετε τι έγινε μετά και συνεχίζω για να μην σας κρατώ σε αγωνιά..» Είπε ο πιο δεινός αφηγητής που άκουσαν ποτέ και συνέχισε..

' Όλα άρχισαν όταν ο παππούς της μικρής και σύζυγος της γιαγιάς Πολυξένης αφού σφούγγισε τα δάκρυα του..διακριτικά βγήκε στην αυλή, έχοντας ανάγκη λίγο αέρα και κατευθύνθηκε προς το πίσω μέρος του σπιτιού, δίχως να μπορεί να φανταστεί τι τον περιμένει εκεί το 'φουκαρά'. Όταν έφυγε ξωπίσω του αμέσως η μικρή τσαχπίνα καλώντας τον σαν χαρμοσύνη καμπάνα την λυπητερή μέρα..

«Παππού-Παππού περίμενε λίγο και το κοριτσάκι σου που πας;' είπε η μικρή χαριτωμένη προκαλώντας την καρδιά του χαμογελάσει και να περιμένει..

' Θέλω να σε ρωτήσω κάτι πάππου!»

« Να ρωτήσεις ότι θες κόρη μου αν δεν ρωτήσεις τον παππού σου ποιον θα ρωτήσεις; »

«Εσένα παππού ποιον άλλον.. αλλά θέλω να μου πεις την αλήθεια..' είπε σαν να τον προειδοποιούσε παίρνοντας το σοβαρό παιδικό ύφος, αυτό που κάνει τους μεγάλους να γελούν με την καρδία τους και να αγκαλιάζουν τους ¨μικρούς κι αφού σηκώθηκε μυτούλες όπως στο μπαλέτο συνέχισε..

' Εγώ καταλαβαίνω παππού μη νομίζεις δεν είμαι πια μικρό κοριτσάκι, έχω μεγαλώσει δεν το βλέπεις;»

« Βεβαίως και το βλέπω πριγκιπέσα μου, πως δες το βλέπω, γέρος είμαι δεν είμαι τυφλός έτσι δεν είναι;» είπε χαμογελώντας της σαν παιδί κι ύστερα από πολύ καιρό.

« Όχι παππού δεν είσαι τίποτα απ τα δυο, είσαι μόνο ο παππούς μου, αυτός που αγαπάω» είπε η μικρή δείχνοντας καθαρά το έμφυτο μεγαλείο της θηλυκής φύσης που αναγκάζει την αρσενική ακόμη και στο δείλη της ζωής να προσκυνήσει και να την κουβαλήσει. Όπως ο παππούς που γονάτισε αμέσως μπρος σε κείνη και τη φίλησε κι ύστερα αν και με δυσκολία αφού την πήρε αγκαλιά του της είπε..

«Τώρα πες μου μικρή μου πριγκιπέσα τι θες να μάθεις ρώτα με κι αν ξέρω θα σου πω, αφού κανένας δεν τα ξέρει όλα..», της είπε χαμογελώντας και ξεχνώντας προφανώς για λίγο την γιαγιά. Εξάλλου εκείνη δεν μπορούσε πια να του γκρινιάξει όπως παλιά αν κι εδώ που τα λέμε παιδιά μου, δεν θα τον πείραζε καθόλου αν μπορούσε να το κάνει και τι δεν θα δίνε.. είπε ο γελαστός προφήτης που ήξερε να λειαίνει και τα λυπητερά χαμογελώντας, χωρίς να σταματήσει το ρου της ιστορίας.

«Πες μικρή μου κυρία, σ' ακούω ρώτα με ότι θες » είπε παροτρύνοντας τη ο παππούς κι ο γάργαρος παιδικός λόγος καθαρός, άρχισε να τρέχει σαν κρυστάλλινη πηγή..

«Παππού είναι αλήθεια όλα αυτά που άκουσα να λένε οι άνθρωποι γύρω από την γιαγιάκα μου και κλαίνε αλήθεια..αυτοί; » είπε η μικρή τσαχπίνα προβληματίζοντας το συνταξιούχο δάσκαλο παππού

«Ναι γλυκεία μου αλήθεια είναι, γιατί; τι σε παραξενεύει;»

«Παππού δεν είσαι εντάξει!»

«Γιατί παιδί μου;»

«Γιατί εγώ την ξέρω την αλήθεια παπποοοού.. ξέρεις πόση ώρα ήμουνα εκεί …πολύ ώρα και τα είδα όλα σου λέω.. κάποιες γυναίκες που τις είχα ακούσει εγώ η ιδία σου λέω παππού με τα αυτιά μου να λένε άλλα όταν ζούσε η γιαγιάκα μου κι άλλα τώρα..που πέθανε

Αλλά κι αυτούς που έκαναν τάχα πως έκλαιγαν παππού και μετά που μιλούσαν μεταξύ τους σιγανά κρυφογέλαγαν ενώ εσύ ούτε μιλούσες ούτε γελούσες..'

«Δεν πειράζει μη χαλάς την καρδούλα σου ψυχή μου έτσι είμαστε οι άνθρωποι, αν ήμασταν Άγιοι δε θα ήμασταν ακόμη εδώ στη γη»

«..Που θα ήμασταν παππού;»

«Στον ουρανό κοντά στο Θεό χαρά μου!!!!»

«..Και δε μου λες παππού είναι ωραία κοντά στο Θεουλη;»

«Ασφαλώς κι είναι ωραία παιδί μου, είναι δυνατόν να μην είναι ωραία, ε; τι λες;»

«Δεν ξέρω αφού εγώ δε πήγα ποτέ στον ουρανό παππού;»

«Ούτε εγώ πήγα ψυχή μου, όμως νομίζω είναι υπέροχα κοντά στον Ουράνιο Πατέρα όλων των πατέρων της γης κι όπου αλλού υπάρχουν άνθρωποι..'

«Εντάξει παππού αλλά εγώ άλλο θέλω να μου πεις..» είπε η μικρή χαριτωμένη αφού ως γνωστόν όταν θέλουν κάτι τα παιδιά δεν το ξεχνούν αυτό ποτέ και με τίποτα επιμένουν μέχρι να το πάρουν.

Ότι ξέχασαν να κάνουν στην πορεία της ζωής τους οι μεγάλοι παιδιά μου που ακολουθώντας τα πρέπει λησμόνησαν τα θέλω τους.. ίσως για αυτό είναι ευτυχισμένα τα παιδιά, γιατί είναι οι άρχοντες των θέλω τους κι αντίστοιχα οι μεγάλου δυστυχείς, γιατί είναι δούλοι των πρέπει» Είπε ο σοφός δάσκαλος διδάσκοντας πάντα σε κάθε ευκαιρία κάνοντας μικρές παρενθέσεις που χαριτολογώντας τις αποκαλούσε διαφημίσεις.

«Τέλος διαφημίσεων τι λέγαμε παιδιά μου για θυμίστε μου που χάθηκα» είπε χαμογελώντας θέλοντας να τους επικεντρώσει μάλλον και να ρυμουλκήσει την προσοχή τους, αφού μόλις το πέτυχε συνέχισε.

«Εντάξει νομίζω θυμήθηκα μείναμε εκεί που της έλεγε παππούς για το Θεό κι η μικρή του είπε ότι άλλο θέλω να σε ρωτήσω.. κι αυτό είναι το τελευταίο επεισόδιο αυτής της ιστορίας παιδιά μου, ακούστε τη συνέχεια με προσοχή, θαρρώ πως αξίζει τον κόπο...

«Δηλαδή παππού κι η γιαγιάκα μου τώρα που έφυγε εκεί πάει, κοντά στο Θεούλη»

« Ναι καρδούλα μου!»

«Δηλαδή άμα ξυπνήσει παππού θα είναι κοντα στο Θεο;»

«Ναι ματάκια μου..αφού στο είπα»

«Κι είπες ότι είναι ωραία κοντά στο θεό παππου, έτσι δεν είπες;»

« Ναι έτσι είπα χαρά μου, γιατί ρωτάς;'

' Γιατί αν είναι έτσι παππού όποιος πεθαίνει πάει κοντά στο θεό κι είναι ωραία κοντά στο θεό..γιατί κλαίνε όλοι αυτοί γύρω απ τη γιαγιάκα μου παππού»

' Τέλος παιδιά μου αυτή είναι η ιστορία κι η απάντηση σ’ αυτό που ρώτησε πριν από λίγο η Σιμόν για το τι μπορεί να μάθει ένας δάσκαλος από ένα παιδί.. ' Είπε χαμογελώντας υπέροχα ο αγαπημένος τους δάσκαλος.. ενώ όλοι είχαν μείνει άναυδοι απ το φινάλε της......

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ©

ΤΕΛΕΙΟ Όπως παντα Νικολα μου!!!εδώ ταιριαζε[νομιζω}…..Δεν είναι η απάντηση που μας διαφωτίζει, αλλά η ερώτηση...... Ευγένιος Ιονέσκο, 1912-1994,....

Καλοσυνη σου και σε ευχαριστω πολυ, αγαπημενη μας Αγγελικη Σα-φως αλήθνοσόφοδυνατή η Ιονεσκεια ρήση κι αν μη τι αλλο ιδια αν οχι ανωτερη η κρυστάλλινη αντιληπτικη δεινοτητα των παιδιων μας κι επι του προκειμενου της μικρης τσαχπινας

ΝΑΙ!!καλη η..σοφη ρηση του Ιονεσκου...αλλα ΕΔΩ..κυριαρχησαν οι αληθινοσοφοδυνατες,,<<απίθανος..χαρακτηρισμος μονο ενας..ΝΙΚΟΛΑΣ…μπορει να πλεξει ετσι τις..λεξεις!!>>.ερωτήσεις της μικρης τσαχπινας!!!!…..και η δικη μου ΑΓΑΠΗ..δεδομενη!!!!!Καλη…….δημιουργικη... συνεχεια...

Απαντήστε σε αυτή την ανάρτηση

Απάντηση σε αυτό το θέμα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies και άλλες τεχνολογίες παρακολούθησης για τη διαφοροποίηση μεταξύ ατομικών υπολογιστών, των εξατομικευμένων ρυθμίσεων υπηρεσιών, των αναλυτικών και στατιστικών σκοπών,της προσαρμογής του περιεχομένου και της προβολής διαφημίσεων. Αυτός ο ιστότοπος μπορεί επίσης να περιέχει cookies από τρίτους . Αν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τον ιστότοπο, υποθέτουμε ότι ταιριάζει με τις τρέχουσες ρυθμίσεις, αλλά μπορείτε να τις αλλάξετε ανά πάσα στιγμή. Περισσότερες πληροφορίες εδώ: Προστασία προσωπικών δεδομένων και πολιτική cookie