«…Η ζωή αγόρι μου, είναι βαπόρι, δεν...

«…Η ζωή αγόρι μου, είναι βαπόρι, δεν είναι τρένο, όπως νομίζουν οι περισσότεροι. Μπορεί να είσαι πέντε μέρες στο ίδιο σημείο και να κοπανάς το ίδιο φανάρι. Και δεν μπορείς να προχωρήσεις αν δεν κοπάσει η τρικυμία και η φουρτούνα. Μπορεί να συναντήσεις πάγ ους ή ακόμη μια φάλαινα που θα χτυπήσει το βαπόρι. Καμιά φορά και έναν κορμό… χίλια δύο εμπόδια μπορεί να βρεθούν στο δρόμο σου και να μην ξέρεις και τι είναι. Το τι θα σου συμβεί δεν μπορείς να το ξέρεις…»

“SOS save our souls Σώστε τις ψυχές μας” κάτω από αυτόν τον αξιοπρόσεκτο τίτλο η γνωστή δημοσιογράφος και συγγραφέας Μάρω Λεονάρδου ξετυλίγει με επιδέξιες κινήσεις μια αληθινή ιστορία. Το ταξίδεμα του μελανιού πάνω στο άγραφο χαρτί, με σκοπό την δημιουργία ενός βιβλίου ξεκινάει το 2008 με το «http://www.xn--mxaemxnu5bv.gr/fbclid=IwAR2ECuohueRou8AWzIaCp3lhjI99udtRrUY7zaft9bBHpdokwgvpCFAxyDU » και συνεχίζει το 2009 με «Το νησί της Ουτοπίας” για να έρθει σε ύπαρξη το παρών το 2012 από την Άνεμος Εκδοτική. Το πραγματικά εντυπωσιακό εξώφυλλο είναι δημιουργία του ζωγράφου Amir Hamadamin, σε επιμέλεια του γραφίστα Νικόλα Τελλίδη κι είναι αυτό που έλκει το μάτι από την πρώτη στιγμή. Ο τίτλος με την σειρά του αιχμαλωτίζει το ενδιαφέρον του υποψήφιου αναγνώστη, εστιάζοντας στο αρκτικόλεξο SOS και την ερμηνεία του. Όμως αυτό που στ’ αλήθεια κερδίζει επάξια την προσοχή, είναι η γραφή της Μάρως Λεονάρδου.

Μια γραφή, ταξιδιάρικη, αδέσμευτη, πλημμυρισμένη από αρώματα άλλων εποχών, γεμάτη φως και ελπίδα, γεμάτη ανάσες που σου επιτρέπουν να αναπλάσεις με βοηθό την φαντασία σου τις στιγμές του βιβλίου. Ένας άνθρωπος εκπέμπει SOS, μαζί του κι εμείς γαντζωνόμαστε από την Ζωή σε μια απεγνωσμένη μάχη με τα ορμητικά κύματα των αντιξοοτήτων. Αν εκείνος τα κατάφερε, τότε κι εμείς μπορούμε να σχοινοβατήσουμε με αξιοπρέπεια ως το τέλος, κλείνοντας τ’ αυτιά στις σειρήνες της αυτοεγκατάλειψης και του αυτοοικτιρμού.

Η συγγραφέας με πολύ προσοχή και σεβασμό αφήνει τα λόγια του πρωταγωνιστή να κυλήσουν απαλά προς το μέρος μας. Θέλει να είναι η φωνή του, που θα μας καθοδηγεί, η δική του νωπή αλήθεια που αφήνει ευανάγνωστα ίχνη στην άμμο του χρόνου. Τα όνειρά του, οι πόθοι του, οι έρωτές του, τα διλήμματα που δραπετεύουν από το σκουριασμένο ντουλάπι της μνήμης, το παραδομένο στα αλμυρά φιλιά της γαλανής αφέντρας της ζωής του και στα πικρά δάκρυα της Ιστορίας. Το όνομά του είναι Φίλιππος και τον συναντάμε για πρώτη φορά, μικρούλη και ρακένδυτο, με το πεινασμένο βλέμμα της Κατοχής. Κι ένα κατσαρολάκι στα χέρια, στην ουρά για συσσίτιο. Εκεί συναντά, αυτή, που θα του σταθεί δεύτερη μάνα κι απάνεμο λιμάνι όποτε οι αντάρες τον βούλιαζαν από την μάνητά τους. Σκισμένη παντιέρα η καρδιά του από το βίαιο μαστίγωμα του έρωτα και της απώλειας. Μοναδική του άγκυρα, λίγο μετά το απεγνωσμένο SOS που προηγείται της κρυστάλλινης σιωπής του βυθού, ο Θεός. Σαν μήνυμα σε θολό γυαλί που ρίχνεται στα ανοιχτά, γυρεύει παρηγοριά, απαντήσεις, απαντοχή, παραλήπτη κι όχι απαραίτητα μ’ αυτήν την σειρά. Θα τα βρει ποτέ ο περιπλανώμενος Φίλιππος; Ας μας απαντήσει ο ίδιος:

«…Έτσι είναι και στη ζωή. Τα πάντα μπορούν να συμβούν. Κι εσύ να βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο μέχρι ν’ αλλάξει η διόπτευση…»

Απάντηση σε αυτό το θέμα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies και άλλες τεχνολογίες παρακολούθησης για τη διαφοροποίηση μεταξύ ατομικών υπολογιστών, των εξατομικευμένων ρυθμίσεων υπηρεσιών, των αναλυτικών και στατιστικών σκοπών,της προσαρμογής του περιεχομένου και της προβολής διαφημίσεων. Αυτός ο ιστότοπος μπορεί επίσης να περιέχει cookies από τρίτους . Αν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τον ιστότοπο, υποθέτουμε ότι ταιριάζει με τις τρέχουσες ρυθμίσεις, αλλά μπορείτε να τις αλλάξετε ανά πάσα στιγμή. Περισσότερες πληροφορίες εδώ: Προστασία προσωπικών δεδομένων και πολιτική cookie