Ένας ελάχιστος φόρος τιμής στους ήρωες Έλληνες στην Αθήνα του 1943

Ένας ελάχιστος φόρος τιμής στους ήρωες Έλληνες στην Αθήνα του 1943...ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ....ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ(μέρος Α' )Αθήνα 22 Ιούλη 1943.Η μεγαλύτερη διαδήλωση στην κατεχόμενη (από τους ΝΑΖΙ) Ευρώπη όπως την χαρακτήρισαν τότε οι ραδιοσταθμοί της Μόσχας και του Λονδίνου και έγινε για....την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και την ΘΡΑΚΗ ΜΑΣ....400.000 ΑΘΗΝΑΙΟΙ τα έβαλαν με τα γερμανικά τάνκς για να σώσουν την Μακεδονία και την Θράκη από τους ΒουλγάρουςΤον Ιούλιο του 1943, η χιτλερική διοίκηση πήρε την απόφαση να παραχωρήσει ολόκληρη τη Μακεδονία και τη Θράκη στους Βούλγαρους φασίστες,ώστε ν’ αποδεσμευτούν γερμανικές δυνάμεις είτε για να αντιμετωπίσουν την εθνική αντίσταση των Ελλήνων είτε για να σταλούν στο ανατολικό μέτωπο. Μετά την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Γερμανίας-Βουλγαρίας, με την οποία η δεύτερη αναλάμβανε την «διαφύλαξη της ησυχίας και της τάξης» στις κατειλημμένες από τη Βέρμαχτ περιοχές της Ανατ. Μακεδονίας και Δυτ. Θράκης.Η φασιστική κυβέρνηση της Σόφιας επιδίωξε εξ αρχής τον ταχύτατο εκβουλγαρισμό της περιοχής και την προσάρτησή τους στη βουλγαρική επικράτεια. Περισσότεροι από 100.000 Έλληνες κάτοικοι, αναγκάστηκαν να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς,γνωρίζοντας από τους μεγαλύτερους τις θηριωδίες των Βουλγάρων!«Δεν υπάρχει πιο βάρβαρη πράξη να σε αναγκάζουν να αρνηθείς την εθνικότητά σου. Να σου απαγορεύουν να μιλάς τη μητρική σου γλώσσα. Να μην υπάρχουν σχολεία για τα παιδιά σου. Να μην ορίζεις ζωή και περιουσία. Να σε στέλνουν χωρίς αιτία όμηρο στο Δούναβη. Να σου λένε ότι ο Φίλιππος, επειδή τον αποκαλούσε ο Δημοσθένης για τη σκληρότητά του «βάρβαρο», ήταν Βούλγαρος κι αυτός και ο Αλέξανδρος κι’ εσύ να μην μπορείς να μιλήσεις. Να σε αναγκάζουν να χειροκροτάς τις νίκες των εχθρών και να γελάς όταν η ψυχή σου θρηνεί». (μαρτυρία του συνταγματάρχη Κ.Κωνσταντάρα που υπήρξε διοικητής του 26ουσυντάγματος του ΕΛΑΣ Ανατ. Μακεδονίας-Θράκης) Ο λογοτέχνης Στέργιος Βαλιούλης, που έζησε στο πετσί του τη σκληρή βουλγαρική κατοχή, μας άφησε στο βιβλίο του «Πολίτης Β΄ Κατηγορίας» μία συγκλονιστική περιγραφή για τις μαύρες εκείνες ημέρες: «Μέρα τη μέρα, η κατάσταση χειροτέρευε. Άρχισαν να φτάνουν οι πολιτικοί εγκέφαλοι και καθοδηγητές, φανατισμένοι σωβινιστές και φασιστόμουτρα, πρόθυμοι να αρπάξουν, να σφάξουν, να ατιμάσουν, να αφανίσουν κάθε τι που δεν ήταν βουλγαρικό. Με το παλιό γνωστό κόλπο της έρευνας για ανακάλυψη κρυμμένου οπλισμού, άρχισαν να μπαίνουν στα σπίτια και να ξαφρίζουν αδιάντροπα και χωρίς πρόσχημα ότι χτυπούσε στο μάτι. Καταργήθηκαν οι ελληνικές αστυνομικές ταυτότητες κι αντικαταστάθηκαν με καινούριες στη γλώσσα τους. Απαγορεύτηκε η μετακίνηση από τόπο σε τόπο χωρίς ειδική άδεια, φυσικά στη βουλγαρική. Μήτε στα χωράφια δεν μπορούσε να πάει κανείς χωρίς σχετικό σημείωμα της χωροφυλακής ή του «Κμετ»«Η Μακεδονία ολόκληρη συνταράχτηκε από ένα τεράστιο κύμα παλλαϊκών απεργιών και διαδηλώσεων.Οι κατααγανακτισμένες μάζες του λαού μας ξεχύθηκαν στους δρόμους των Μακεδονικών πόλεων… για το καινούριο έγκλημα του διαμελισμού της Μακεδονίας και της παράδοσης της Κεντρικής Μακεδονίας στους Βουλγάρους δολοφόνους φασίστεςΗ μάχη άρχισε στις 7 Ιούλη απ' τη Θεσσαλονίκη.Χιλιάδες νέοι και πλήθη λαού ξεκίνησαν με διαδήλωση από την Αποστόλου Παύλου. Το ίδιο βράδυ στη Νεάπολη μιλούν, σε συγκέντρωση λαού και νεολαίας, στελέχη των αγωνιστικών κινημάτων αντίστασης μιλούν, ξεσηκώνοντας την πόλη. Τις επόμενες μέρες, σε Επτάλοφο, Νεάπολη, Τούμπα, Καλαμαριά κινητοποιούνται 50.000 λαού. Ειδικότερα,από 5-10 Ιουλίου 1943 έγιναν συλλαλητήρια στο Κιλκίς, το Λαγκαδά, την Έδεσσα, τη Βέροια, την Κοζάνη, τα Γιαννιτσά,την Νιγρίτα Σερρών. Στις 10 Ιούλη κηρύσσεται παλλαϊκή απεργία. Όλη η Μακεδονία δίνει τη μάχη ενάντια στο διαμελισμό της χώρας.Τη μάχη αυτή, όμως, την έκρινε η ασύγκριτη σε μαζικότητα και μαχητικότητα διαδήλωση του λαού της Αθήνας, στις 22 Ιούλη 1943. Σε αυτή την πρωτοφανέρωτη μεγαλειώδη διαδήλωση, χιλιάδες λαού πλημμύρισαν το κέντρο της πρωτεύουσας. Σε αυτή τη μάχη, οι κατακτητές ήταν αποφασισμένοι να χτυπήσουν. Τη στιγμή που οι σημαίες έχουν φτάσει στην οδό Ομήρου, μπροστά στην Τράπεζα της Ελλάδας, τα τανκς έρχονται….«Έξι ώρες οι Γερμανοί ούρλιαζαν από λύσσα, γιατί δεν μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι ήταν δυνατόν να κινηθεί ένας τεράστιος όγκος 400 χιλιάδων ανθρώπων με τέτοιο συντονισμό και ακρίβεια. Έξι ώρες, μάτωναν οι δρόμοι της Αθήνας, από το αίμα των καλύτερων παιδιών της», αφηγείται ο Μίνως Σταυρίδης, αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της διαδήλωσης, στις 22 Ιουλίου 1943, στο ντοκιμαντέρ του Αντώνη Βογιάζου «Χρονικό της Εθνικής Αντίστασης», το 1985.Εκείνη την ημέρα κατέκλυσε το κέντρο της Αθήνας η μαζικότερη διαδήλωση της κατοχής. Προετοιμάστηκε από το ΕΑΜ και πήραν μέρος πατριώτες και μέλη όλων των αντιστασιακών οργανώσεων. Χιλιάδες πολίτες αψήφησαν τον φόβο και διαδήλωσαν για να μην παραχωρηθεί η Μακεδονία και η Θράκη στους Βούλγαρους.Όπως διηγήθηκε η Μαρία Καρρά, στέλεχος της μαθητικής ΕΠΟΝ και αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της 22ας Ιουλίου ’43: «Εκείνο που ήταν πολύ χαρακτηριστικό ήταν ότι ήμασταν όλοι άοπλοι. Πηγαίναμε να πολεμήσουμε και να διεκδικήσουμε από έναν κατακτητή σιδερόφραχτο, καλοντυμένο, καλοταϊσμένο και φανατικό. Εμείς πηγαίναμε άοπλοι, κουρελιασμένοι, ξεπαπούτσωτοι πολλές φορές, αλλά…πηγαίναμε!

Νωρίς το πρωί οι δρόμοι της Αθήνας ήταν έρημοι, μόνο περίπολοι των στρατευμάτων κατοχής κυκλοφορούσαν, αλλά από τις 10 και μετά η πόλη άρχισε να ζωντανεύει και οι Αθηναίοι σε μικρές ομάδες κατέφθαναν στους προκαθορισμένους τόπους προσυγκεντρώσεων: πλατεία Εξαρχείων, Ψυρρή, Κολωνάκι, Μοναστηράκι, πλατεία Λαυρίου, Ομόνοια κτλ. και με ξεδιπλωμένες ελληνικές σημαίες άρχισαν να συγκλίνουν προς την οδό Πανεπιστημίου, με σκοπό να την ανεβούν και να φτάσουν στη βουλγαρική πρεσβεία, στη Ρηγίλλης.Η διαδήλωση χτυπήθηκε σε πολλά σημεία, αρχικά από το ιταλικό ιππικό και μετά από τα γερμανικά τανκς. Κατεβαίνοντας την Ομήρου, ένα γερμανικό τεθωρακισμένο όχημα εφοδιασμένο με πολυβόλο πέρασε στην Πανεπιστημίου και άρχισε να πυροβολεί την κεφαλή της διαδήλωσης. Ο νεαρός που κρατούσε την ελληνική σημαία έπεσε. Η 17χρονη Παναγιώτα Σταθοπούλου έτρεξε να πάρει τη σημαία, αλλά το τανκ πέρασε από πάνω της και τη συνέθλιψε. Η 19χρονη Κούλα Λίλη, φοιτήτρια της Γαλλικής, σκαρφαλώνει στο τεθωρακισμένο κι αρχίζει να χτυπάει τον τανκίστα με το ξυλοπάπουτσό της. Πέφτει νεκρή, όπως και πολλοί άλλοι νέοι: ο Επονίτης Θεωνάς Μαυρομματίδης, φοιτητής της ΑΣΟΕΕ, ο Θωμάς Χατζηθωμάς, σπουδαστής του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ, ο Θανάσης Τεριακής, σπουδαστή του Τμήματος Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων ΕΜΠ (αδελφός της αείμνηστης Άννας Τεριακή-Σολωμού, φίλης του πατέρα μου), η Ε. Αντωνιάδου, φοιτήτρια, ο Ιωάννης Κατσαρός, ο Αντώνης Παπαδοσταυράκης, ανάπηρος του Αλβανικού Μετώπου, μέλος του ΕΑΜ Αναπήρων, ο Δημήτρης Δουκάκης, ξυλουργός, ο Αλέξανδρος Δεσύπρης, εφαρμοστής, ο Χρήστος Κοντός, επιπλοποιός. Συνολικά έπεσαν 15 νεκροί, ενώ δεκάδες ήταν οι τραυματίες που φυγαδεύτηκαν σε ασφαλή νοσοκομεία,κάποιοι από αυτούς,κατέληξαν τις επόμενες μέρες,και ο αριθμός τους,ανέβηκε σε 30,κατ’άλλους 53Μια ξανθιά κοπέλα ορμά με τη σημαία και την ανεμίζει μπροστά απ' το τανκ. Μια ριπή τη ρίχνει κάτω νεκρή. Και οι ερπύστριες περνούνε πάνω απ' το άψυχο κορμί της. Ήταν η Παναγιώτα Σταθοπούλου. Μια ακόμα σφαίρα ρίχνει νεκρή και την Κούλα Λίλη. Ο Κ. Δουκάκης, η υφαντουργός Όλγα Μπακόλα, η φοιτήτρια Αντωνιάδη, ο Μ. Καλοζύμης, ο Θωμάς Χατζηθωμάς, ο Θ. Τεριακής, ο Β. Στεφανιώτης και ο ανάπηρος του ελληνοϊταλικού πολέμου Αντώνης Παπασταυράκης

*****Αξίζει σημειολογικά να αναφερθεί,πως αν διαβάσει κάποιος τις εφημερίδες της εποχής και την ανακοίνωση του στρατιωτικού διοικητή των Ιταλών,που λέει:«Το comando piazza των Αθηνών κατόπιν της ανοήτου προχθεσινής απόπειρας προς διατάραξην της δημοσίας τάξεως εν’Αθήναις διέταξε όπως από προχθές και μέχρι νεωτέρας διαταγής, η ελευθέρα κυκλοφορία των πολιτών λήγει την 8ην μεσημβρινήν» θα φέρει αυτόματα στο νού του(κι αυθόρμητα,άνευ ρωσικής χρηματοδότησης,βεβαίως βεβαίως…)την πικρή σκέψη πως αυτή η ανακοίνωση των αρχών κατοχής περί ανοήτου είναι τόσο ίδια μα τόσο…με τις σημερινές δηλώσεις του πρωθυπουργού Τσίπρα που βάφτισε τους 400.000 Θεσσαλονικείς και το ένα εκατομμύριο Αθηναίων,ως ετερόκλητο όχλο και στελέχη του,μας έχουν αποκαλέσει «εθνίκια,φασίστες,τραμπούκους» και άλλα!

Ήταν 22 Ιουλίου του 1943 και στην Αθήνα, που βρισκόταν κάτω από τη ναζιστική κατοχή, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ξεχύνονται στους δρόμους, διαδηλώνοντας ενάντια στην παραχώρηση της Μακεδονίας και της Θράκης μας στους Βουλγάρους, τότε συμμάχους του 3ου Ράιχ. Η διαδήλωση υπήρξε η μεγαλύτερη της κατοχής. Οι Αθηναίοι βγήκαν στους δρόμους άοπλοι, έχοντας απέναντί τους τα γερμανικά τανκς. Τα πολυβόλα κροτάλισαν. 30 νεκροί εθνομάρτυρες, 200 τραυματίες και 500 συλληφθέντες. Το αίμα των ηρώων μας δεν πήγε χαμένο. Μετά από τη μεγαλειώδη κινητοποίηση, η χιτλερική Γερμανία εγκαταλείπει τα σχέδια των Βουλγάρων να καταλάβουν τη Μακεδονία μας.75 χρόνια μετά οι, υποτιθέμενοι επίγονοι του ΕΑΜ, παραδίδουν όνομα, εθνικότητα και γλωσσική ταυτότητα, στους σλάβους-επιγόνους των κομιτατζήδων του Ίλιντεν. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, ως φάρσα φυσικά…….ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΕΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ. ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΆ ΤΗΣ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΌ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΜΕ ΜΟΝΑΧΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

https://www.facebook.com/stamatakh.k/posts/2138554989747320

Απάντηση σε αυτό το θέμα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies και άλλες τεχνολογίες παρακολούθησης για τη διαφοροποίηση μεταξύ ατομικών υπολογιστών, των εξατομικευμένων ρυθμίσεων υπηρεσιών, των αναλυτικών και στατιστικών σκοπών,της προσαρμογής του περιεχομένου και της προβολής διαφημίσεων. Αυτός ο ιστότοπος μπορεί επίσης να περιέχει cookies από τρίτους . Αν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τον ιστότοπο, υποθέτουμε ότι ταιριάζει με τις τρέχουσες ρυθμίσεις, αλλά μπορείτε να τις αλλάξετε ανά πάσα στιγμή. Περισσότερες πληροφορίες εδώ: Προστασία προσωπικών δεδομένων και πολιτική cookie